«Δεν βρίσκουμε ανθρώπους». Μια φράση που ακούμε όλο και συχνότερα από επιχειρήσεις και επαγγελματίες του HR. Θέσεις παραμένουν ανοιχτές για εβδομάδες ή και μήνες, ενώ οι απαιτήσεις για τους υποψηφίους αυξάνονται διαρκώς.

Κι όμως, την ίδια στιγμή, υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν εργασία.

Κάπου εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της σημερινής αγοράς εργασίας: αν υπάρχουν επιχειρήσεις που αναζητούν ανθρώπους και άνθρωποι που αναζητούν εργασία, γιατί δεν συναντιούνται;

Talent mismatch, όχι talent shortage

Η απάντηση δεν είναι πάντα η έλλειψη ταλέντου. Συχνά είναι η αναντιστοιχία μεταξύ αυτού που ζητά μια επιχείρηση και αυτού που πραγματικά μπορεί να προσφέρει η αγορά. Πρόκειται περισσότερο για talent mismatch παρά για απόλυτο talent shortage.

Το σύνδρομο του «υπερήρωα» στις αγγελίες

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αγγελίες εργασίας. Πολλές φορές μια θέση περιγράφεται σαν να αναζητούμε έναν «υπερήρωα»: πτυχία, πολυετή εμπειρία, άριστη γνώση πολλών εργαλείων, άριστα αγγλικά, ηγετικές ικανότητες, προσαρμοστικότητα, επικοινωνιακές δεξιότητες και, φυσικά, διαθεσιμότητα για… όλα.

Το ερώτημα είναι απλό: χρειαζόμαστε πραγματικά όλα αυτά για να πετύχει κάποιος στη συγκεκριμένη θέση;

Η στροφή στο skills-based recruitment

Η στροφή προς το skills-based recruitment μπορεί να αποτελέσει μέρος της λύσης. Αντί να αξιολογούμε έναν υποψήφιο αποκλειστικά βάσει τίτλων, προϋπηρεσίας και του πόσο πιστά ταιριάζει στο job description, χρειάζεται να εξετάζουμε ποιες δεξιότητες διαθέτει και ποιες μπορεί να αναπτύξει.

Δεν είναι όλες οι απαιτήσεις «must-have». Κάποιες δεξιότητες μπορούν να αποκτηθούν μέσα από εκπαίδευση, upskilling ή reskilling. Αυτό απαιτεί από τις επιχειρήσεις να διαχωρίζουν το πραγματικά απαραίτητο από το απλώς επιθυμητό.

Πέρα από τον μισθό: η συνολική πρόταση

Παράλληλα, υπάρχει και το ζήτημα της αμοιβής και της συνολικής πρότασης προς τον εργαζόμενο. Η αγορά δεν συγκρίνει πλέον μόνο μισθούς. Οι υποψήφιοι αξιολογούν την ευελιξία, το hybrid ή remote μοντέλο, τις δυνατότητες εξέλιξης, την κουλτούρα και τη φήμη του εργοδότη. Όταν οι απαιτήσεις μιας θέσης δεν ανταποκρίνονται στην προσφορά της εταιρείας, η δυσκολία προσέλκυσης ταλέντου είναι αναμενόμενη.

Η ταχύτητα της διαδικασίας

Υπάρχει, τέλος, ένας παράγοντας που συχνά υποτιμάται: η ταχύτητα της διαδικασίας επιλογής. Ένας καλός υποψήφιος δεν παραμένει διαθέσιμος επ’ αόριστον. Όσο καθυστερούμε, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να τον χάσουμε από μια άλλη εταιρεία που κινήθηκε γρηγορότερα.

Να ψάχνουμε διαφορετικά, όχι περισσότερο

Ίσως, λοιπόν, η λύση στο talent shortage δεν βρίσκεται μόνο στο να ψάξουμε περισσότερους υποψηφίους. Βρίσκεται στο να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο ορίζουμε τις ανάγκες μας, αξιολογούμε τις δεξιότητες και παρουσιάζουμε την ευκαιρία στους ανθρώπους που θέλουμε να προσελκύσουμε.

Η πιο χρήσιμη ερώτηση για το HR σήμερα ίσως δεν είναι «πού θα βρούμε περισσότερους υποψηφίους;», αλλά «μήπως πρέπει πρώτα να επανεξετάσουμε τι ακριβώς ψάχνουμε;»

Ίσως το επόμενο βήμα για το HR δεν είναι να ψάξει περισσότερο. Είναι να μάθει να ψάχνει διαφορετικά.